W dniu 15 czerwca 2023 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wydał wyrok w sprawie C-287/22 przeciwko Getin Noble Bank. W wyroku TSUE stwierdził, że art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: dyrektywa 93/13/EWG) stoją na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu zgodnie z którym sąd może oddalić złożony przez konsumenta wniosek o zastosowanie środków tymczasowych mających na celu zawieszenie, na czas trwania postępowania w sprawie unieważnienia umowy zawierającej nieuczciwe warunki umowne, wykonywania umowy kredytu polegającego na spłacie miesięcznych rat, w sytuacji gdy zastosowanie takich środków tymczasowych jest konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności tego orzeczenia. Co jednak w praktyce oznacza takie orzeczenie i dlaczego jest ważne dla frankowiczów?

ZABEZPIECZENIE POWÓDZTWA POPRZEZ ZAWIESZENIE SPŁATY RAT

Przez długi czas frankowicze skutecznie składali pozwy przeciwko Bankom, jednakże Sądy odmawiały zawieszenia płatności rat kredytowych. Wówczas ewentualne pozytywne rozstrzygnięcie w Sądzie I instancji było dla kredytobiorców połowicznie satysfakcjonujące. Z jednej bowiem strony otrzymywali od Sądu informację, iż łącząca ich z Bankiem umowa jest nieważna. Z drugiej natomiast strony musieli oni w dalszym ciągu spłacać raty kredytu, tak jakby umowa była ważna i ich wiązała. Było to dla frankowiczów niesamowicie frustrujące i nie ma się im co dziwić.

Około 1,5 roku temu nastąpił jednak przełom i Sądy, także na skutek pracy pełnomocników procesowych, zaczęły dostrzegać potrzebę ochrony konsumentów już w czasie trwania procesu. Co bowiem kredytobiorcy po korzystnym rozstrzygnięciu skoro kredyt dalej trzeba spłacać? Wówczas Sądy coraz odważniej decydowały się na udzielanie frankowiczom zabezpieczeń. Zazwyczaj odbywało się to poprzez zawieszenie płatności rat na czas trwania procesu oraz poprzez zakazanie Bankowi wypowiedzenia Umowy. Po uzyskaniu takiego korzystnego rozstrzygnięcia kredytobiorca mógł spokojnie czekać do zakończenia procesu.

Wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2023 r. (C-287/22)

Wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2023 r. zapadł na kanwie wątpliwości, jakie miał w sprawie frankowej Sąd Okręgowy w Warszawie. Zapytywał on Trybunał czy w świetle zasady skuteczności i proporcjonalności art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG1 sprzeciwiają się takiej wykładni przepisów krajowych lub orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którymi sąd krajowy może – w szczególności ze względu na ciążące na konsumencie obowiązki rozliczenia się z przedsiębiorcą albo dobrą sytuację finansową przedsiębiorcy – nie uwzględnić wniosku konsumenta o zarządzenie przez sąd środka tymczasowego (zabezpieczenia powództwa) polegającego na zawieszeniu na czas trwania postępowania wykonywania umowy, która prawdopodobnie zostanie uznana za nieważną na skutek usunięcia z niej nieuczciwych warunków umownych.

Trybunał jednoznacznie opowiedział się po stronie frankowiczów. Przyjął on, że sądy krajowe mogą stosować „środki tymczasowe” na czas trwania postępowania o ustalenie nieważności umowy np. poprzez zawieszenie rat kredytowych. Przesądził więc, iż Sądy udzielające dotychczas zabezpieczeń żądaniom konsumentów dokonywały prawidłowej oceny przepisów krajowych i właściwie udzielały zabezpieczeń. Warto zwrócić na poniższy fragment orzeczenia TSUE, gdzie wskazuje on na ochronny cel dyrektywy Rady 93/13/EWG1:

„W związku z tym ochrona zagwarantowana konsumentom przez dyrektywę 93/13, a w szczególności przez jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, wymaga, aby sąd krajowy miał możliwość zarządzenia odpowiedniego środka tymczasowego, jeżeli jest to konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia w odniesieniu do nieuczciwego charakteru warunków umownych.”

[…]

„Wynika z tego, że w takich okolicznościach zastosowanie środka tymczasowego mającego na celu zawieszenie spłaty rat miesięcznych należnych z tytułu umowy kredytu, która może zostać unieważniona ze względu na zawarty w niej nieuczciwy warunek, może być konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia, skutku restytucyjnego, jaki pociąga ono za sobą, a tym samym skuteczności ochrony zapewnionej przez dyrektywę 93/13.”

„W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym sąd krajowy może oddalić złożony przez konsumenta wniosek o zastosowanie środków tymczasowych mających na celu zawieszenie, w oczekiwaniu na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia zawartej przez tego konsumenta umowy kredytu ze względu na to, że owa umowa kredytu zawiera nieuczciwe warunki, spłaty rat miesięcznych należnych na podstawie wspomnianej umowy kredytu, w sytuacji gdy zastosowanie takich środków tymczasowych jest konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności tego orzeczenia.” – pełna treść Wyroku TUTAJ.

Kancelaria frankowa Kraków kredyt we frankach kraków

Jeżeli dotychczas Sądy orzekające miały niekiedy wątpliwości, czy istnieje możliwość zabezpieczenia roszczenie frankowicza poprzez umożliwienie mu niespłacania rat kredytowych, to teraz wątpliwości te powinny odejść w niepamięć. TSUE jednoznacznie opowiedział się po stronie frankowiczów. Należy spodziewać się, że przypadki, w których Sądy oddaliły wniosek o zabezpieczenie powództwa przez frankowicza będą coraz rzadsze. Zawieszenie płatności rat kredytowych było już niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Krakowie, czego przykłady można znaleźć TUTAJ i TUTAJ. W wypadku zainteresowania możliwością zawieszenia rat kredytu frankowego, uprzejmie zapraszam do kontaktu.

Jeśli macie Państwo pytania odnośnie swojej sprawy, zachęcamy do kontaktu z kancelaria frankowa Kraków adwokat Tomasz Krasoń.